The Gryphin Experience

Voor de eerste keer in België: Kings Of Convenience, de band van Erlend Oye (ook bekend van de zang op Poor Leno en Remind Me van Röyksopp) en Eirik Glambek Bøe.

De Noren begonnen hun concert met z”n 2en, enkel op akoestische gitaar. Bij deze jongens is het woord ‘gitaarwissel’ zeer letterlijk te nemen. Ze spelen dan gewoon enkele nummers met elkaars gitaar.

Halverwege krijgen ze nog versterking van een violist en een contrabassist.  Het geheel blijft uiteraard redelijk rustig, Kings Of Convenience zijn immers een van de koplopers van de new accoustic movement.

Rustige, knappe muziek, een paar grapjes tussendoor, enkele samenzangmomenten met het publiek en een dansje met iemand uit het publiek tijdens laatste bisnummer I’d Rather Dance With You. Om het met hun eigen lyrics te zeggen: Sheer simplicity.

Don’t Know What To Save You From

I’d Rather Dance With You

Cayman Islands

Gryphin Concerten, music 2009, brussel, Concerten, kings of convenience, koninklijk circus, music, verslag

Gisteravond samen met de jongens van de Malinwa een spelletje gespeeld: Vanuit Mechelen naar Brussel en terug geraken zonder mekaar noemenswaardig lastig te vallen.
Zij waren met 20.000, ik was alleen.  Zij hadden ergens een of ander voetbalwedstrijdje te doen, ik ging naar de AB, alwaar Sophia ten dans speelde.

Voordat Sophia aan de beurt was was er echter een voorprogramma: William Fitzsimmons.  Ik had nog nooit van de man gehoord, maar gaf hem uiteraard wel een kans.  Hij zag er uit als een of andere houthakker (had zelfs het verplichte geruitte hemd hiervoor) uit een diep canadees bos.  En om eerlijk te zijn, zo klonk hij ook wel wat.  Diepe, donkere teksten, waar je nou niet meteen vrolijk van wordt.  En dat was ook het opzet van de man: “I have one goal here tonight.  I want everyone here to leave in a sadder mood than they came.  Let’s see how that works out, shall we?”  Talking about a man on a mission.

Ik vond het een geweldig voorprogramma als voorprogramma van een band als Sophia.  Hij pas volledig in het rijtje van donkere, niet altijd even vrolijke muziek (zoals Grandaddy, Sophia, Eels (William Fitzsimmons lijkt trouwens wel heel hard op E viel me op), Sparklehorse,…) die ik wel dik ok vind.  Ik vond het zo ok, dat ik onmiddellijk 2 CD’s van de man ben gaan kopen aan de promostand.  Ondertussen blijkt dat hij een 3de uit heeft die er gisteren niet te koop was.

Sophia, de band van Robin Proper Sheppard (vroeger van The God Machine, nu vraag ik me af, kent iemand eigenlijk uberhaupt die band? Ik heb er alleen maar van gehoord doordat dit de vroegere band van de zanger van Sophia is, maar that’s it eigenlijk wel), begon, net als in Amsterdam met The Sea.  En, net als in Amsterdam, maakte Robin een toespeling op het feit dat er minder volk was dan dat zijn tourmanager wou.  Hij wou gewoon dat iedereen a good time had.  ‘A good  time’ bij een optreden van een band als Sophia is uiteraard relatief.  Ouder werk wisselde af met nieuwer werk vanop There Are No Goodbyes (die ik ook gisteren gekocht heb, ik moet er nog wat aan wennen, maar de live cd The Valentine’s Day Session die in de Special Edition erbij zit is echt magistraal goed).  Of het nu oud of nieuw werk is, de nummers van Sophia blijven even knap en melancholisch.

Er stond 10 man op het podium.  Waaronder 4 strijkers, die de nummers zeker extra opluisterden.  Waaronder ook Astrid Williamson, de muze van Robin blijkbaar.  Nu, alle respect voor de man zijn muziek, alle respect ook voor het feit dat hij haar graag ziet, en niet zou willen dat haar iets overkomt, maar in bijna elke bindtekst kwam hier iets over terug.  Ok, zeg daar 1 of 2 keer iets over, maar toch niet every fucking time…

Waarom is Sophia zo geweldig?  Het is net als Mogwai een band die kan ontroeren met hele stille rustige nummers, maar ook met hele stevige.  Of nummers die rustig beginnen, en dan plots als een wall of sound over het publiek razen.  Sophia heeft iets minder van deze laatste 2 categorieën, maar degene die ze dan hebben, en die ze ook gisteren gespeeld hebben, Desert Song No 2 en The River, zijn dan ook geweldig.
Damn, I just love those kind of bands…

Na een alweer magistraal I Left You zat het optreden er op.  Ja, dat had je gedacht.  Uiteraard kwam er nog een bisronde.  Waarbij Robin zegt “We where having a little argument what we were going to play next”, waarop de halve zaal titels begint te roepen, waarop Robin dan weer reageert “wow, you got me wrong there, me and the band where having a discussion, backstage, not me and a thousand people…”
Uitendelijk zijn er 2 bisrondes geweest, en heeft het concert een half uur te lang geduurd.  Mij hoort u alvast niet klagen.

En hoe is het afgelopen met het spelletje tussen mij en de Malinwa: 2-0 voor mij (tiens, waar heb ik die uitslag nog gehoord).  Ik had geen zin om op de trein tussen zatte supporters te zitten, dus ben met de wagen gereden, en had ook geen zin om in de file te staan op de E19 en de ring.  Ben dus 2 maal probleemloos langs de A12 gereden.  En aangezien ze niet gewonnen hadden, en het dus wss maar een mager feestje was, had ik ook geen problemen om parkeerplek te vinden bij het terugkomen.

Foto’s zijn ongetwijfeld binnen enkele dagen/uren te vinden bij Wannabes.

William Fitzsimmons - When You Were Young (Live)

Sophia - I Left You (Live)

Sophia - Oh My Love

Gryphin Concerten, music AB, brussel, Concerten, music, sophia, verslag, william fitzsimmons

Kijk, ik weet dat het ongetwijfeld heel interessant is en zo, maar om daar nu elke dag spontaan een kijkfile voor te organiseren, dat is er, wat mij betreft, toch een tikkeltje over hoor.

Het is verdorie bouwverlof, das zo ongeveer de enige periode in het jaar dat er géén file op de E19 naar Brussel hoort te staan.

Willen we afspreken dat we er ons vanaf maandag niks meer van aantrekken en gewoon vlotjes doorrijden? Iedereen akkoord?

Gryphin Traffic brussel, E19, file, Traffic

4 jaar heb ik in Brussel gestudeerd, en ook dat is alweer 6 jaar geleden.
Afgelopen donderdag was de eerste keer dat ik een voet in de Brusselse Botanique zette. Zonde.

Wat geen zonde was, was de reden waarom ik daar was: Sparklehorse kwam, na hun doortocht in oktober, ons nogmaals verblijden met hun muziekjes.

Deze keer stond The Dead Texan in hun voorprogramma. Van hen ken ik eigenlijk enkel het redelijk fantastische The Struggle. Jammer genoeg hebben ze dat niet gespeeld. Jammer genoeg, want op 1 of 2 nummers na vond ik er eigenlijk niet zoveel aan. Een gemiste kans dus voor de in brussel wonende groep.

The Dead Texan-leden (Adam & Christina), kwamen samen met het Sparklehorse-opperhoofd, Mark Linkous, weer terug het podium op, aangezien de 2 blijkbaar ook mee in de groep zitten. De rest van de groep was blijkbaar thuisgebleven waardoor het een heel intiem concert werd. Mark bleef een heel concert zitten op zijn stoeltje, en deed wat hij het beste kan, zijn meest rustige nummers recht uit het hart brengen.

Voor dit concert had Mark Linkous duidelijk de nummers geselecteerd waaruit zijn voorliefde voor horses blijkt. Zowel in de teksten als in de visuals kon u er niet aan ontsnappen. Er zat in de set werk uit alle Sparklehose platen, maar dan vooral het rustigere werk, hetgeen wel mijn voorkeur wegdraagt bij deze groep. Ook zaten er wel enkele nummers uit ‘Good Morning Spider’ in, de sparklehorse-plaat die ik minder goed ken. Toch ze nog maar eens opleggen.

Waar ze in oktober openden met een van mijn favorieten ‘Spirit Ditch’ was het nu het laatste nummer (voor de bis). Ook kregen we enkele nummers die ze nog niet live hadden gespeeld voor het Belgische publiek, zoals Babies On The Sun.

Besluit, een intiem, minimalistisch, maar dik in orde concert.

Foto’s vindt u, zoals gewoonlijk, bij Wannabes.

Sparklehorse - Spirit Ditch

Sparklehorse - It’s a wonderful life

Gryphin Concerten, music botanique, brussel, Concerten, music, Sparklehorse, verslag

Laat me u vertellen, 1h15′ zoeken naar een parkeerplek in hartje brussel en dan nog 15′ moeten wandelen om de AB te bereiken is allesbehalve vet geil.

Voor de rest was de avond wel geslaagd. Paar toffe optredens gezien (vooral dan De Mens) in aangenaam gezelschap. Wat wil een mens nog meer?

De ziekenkas vierde dus gisteren in de AB zijn 100 jarig bestaan. En aan de vrijwilligers van J&G werd de mogelijkheid aangeboden om enkele concertjes mee te pikken.
Kan er me iemand trouwens effe uitleggen wie of wat Yevgueni is, en waarom deze zo immens populair (bij J&G-monitoren) zijn? Ik kende ze niet, en ze hebben me ook niet echt kunnen overtuigen.

Ik zeg J&G, maar vanaf aanstaande maandag bestaat J&G aka Jeugd & Gezondheid aka ‘de mannen van de ziekenkas’ niet meer. Nee, naamsveranderingen zijn in de mode, dus vanaf maandag heet de organisatie Kazou (maar gelieve het wel “Kazoe” uit te spreken).

Voor de gelegenheid werden er bij het binnenkomen (niet aan mij, omdat ik zo laat was) kazoes uitgedeeld. Volgens mij zijn er deze nacht toch wel enkele buschauffeurs zot getoeterd.

Klein puntje van kritiek. J&G Kazou is een organisatie van vrijwilligers. En bij die vrijwilligers is het overgrote deel nog student. En die zijn gewend van op hun activiteiten redelijk goedkoop aan drinken te geraken. Dan zijn de prijzen van de AB (2€ voor een cola) redelijk prijzig. Mij maakte het niet zoveel uit, maar dat is toch wel iets dat ik zo links en rechts wel opving.

Als u het mij vraagt, hebben ze bij het nieuwe logo dezelfde firma aangesproken die het logo van Stubru heeft ontworpen. Ik vind het niet echt grandioos, maar alles heeft zo zijn tijd nodig zeker om te wennen.

Naar het schijnt was het de bedoeling om de band met ‘de ziekenkas’ niet zo duidelijk meer tot uiting te laten komen. Kan er me dan eens iemand uitleggen wat het CM logo dan nog in dit nieuwe logo staat te doen?

Gryphin Concerten, kazou AB, brussel, Concerten, kazou, naamsverandering

Gisterennamiddag op de allerlaatste moment dan toch nog beslist om naar The Frames te gaan in de AB. Waarom op de laatste moment? Ik was een beetje vergeten van op tijd ene ticket te bestellen. Het bleek gelukkig niet uitverkocht te zijn.

The Frames zijn, naar het schijnt, reeds een 15 jaar bezig, en in hun thuisland Ierland minstens even bekend als U2. Er buiten blijkt het iets minder vlot te lopen.
Ten onrechte als u het mij vraagt. Deze band brengt een kruising tussen pop, rock en folk. Op de ene moment rustig en ingetogen. De andere moment stevig rockend. Gisteravond kregen we zelfs een stukje blues.

Ikzelf ken de groep ook nog maar een half jaar of zo (met dank aan Geert die me hen heeft leren kennen), en ik ken er maar 3 platen van : ‘For The Birds’, ‘Burn The Maps’ en de nieuwe ‘The Cost’. Stuk voor stuk pareltjes. Pareltjes die je een kans moet geven om zich te bewijzen.

Ik had hen op Pukkelpop ook gezien, maar toen stond ik ergens halverwege de Marquee. Nu stonden we op enkele meters van het podium. Het was een dik ok optreden. Oudere nummers en een stuk of 6 nummers van de nieuwe plaat wisselden elkaar af, met daartussen nog een vrolijk gesprek tussen frontman Glen Hansard en een aanwezige Ier in het publiek.

Glen Hansard durft wel eens loos gaan tijdens optredens. Ook gisteren was het weer zover. De man begint dan in het midden van een nummer te improviseren of gooit er iets anders tussen.

Na een stuk of 4 bisnummers, waaronder een eerbetoon aan dEUS, bleek het concert net geen 2 uur geduurd te hebben. Talking about value for money.

Het bleek een goeie beslissing te zijn.

Ik had gehoopt bij Wannabes foto’s te vinden, maar jammer genoeg staan er daar nog geen online. Moest iemand toevallig foto’s weten staan, aarzel niet iets te laten weten in de comments.

Update: Ondertussen zijn de foto’s beschikbaar.

The Frames - Fake (live)

The Frames - Dream Awake

Gryphin Concerten, music AB, brussel, Concerten, music, The Frames, verslag

Gisteravond, na enkele keren een verkeerde straat ingereden te zijn (mss toch ooit een GPS aanschaffen?) uiteindelijk toch in het KultuurKaffee van de VUB terecht gekomen. Blijkbaar dan toch nog op tijd voor het optreden van Confuse The Cat.

Deze groep is ontstaan uit de as van Reiziger, een groep waar ik slecht vaag ooit over gehoord heb. Ennieweej, Reiziger is dood, en Confuse The Cat is springlevend. Lekkere Indie-Rock van bij ons.

Lekker optreden. Ik vond ze op Pukkelpop precies iets beter, maar misschien beeld ik me dat maar in. Laat deze mannen nog maar wat aan de weg timmeren. Ze komen er wel.
Vooral op hun hitje ‘Akela’ en de nieuwe single ‘Shockwaves’ kregen ze het aanwezige publiek goed mee.

En, mooi meegenomen, maar helaas aan de verkeerde kant van de zaal, de PA werd bediend door a cute little redhead

Een tip aan het aanwezige publiek: Eerst een groep toejuichen en hen dan uitjouwen omdat ze niet onmiddelijk terugkomen om te bissen, is volgens mij nooit echt een goed idee. Wat verwacht je dan? Dat ze terugkomen en “Merci” zeggen?

Confuse The Cat - Shockwaves

Gryphin Concerten, music brussel, Concerten, Confuse The Cat, music, verslag

Volledig in het kader van de fijne aktie “Het mag ook wel eens wat anders zijn dan altijd die vuile electro shit” speelde gisteravond Sparklehorse nog eens in de Brusselse AB. Ze waren niet alleen gekomen, we kregen 2 groepen als voorprogramma : Kria Brekken (zangeres van Mùm) en Sol Seppy.

Een van mijn collega’s zou de 3 groepen in kwestie beschrijven als “Mensen die tegen hun goesting op een podium staan”. Een andere collega zou hen “Gunnar-groepekes” noemen. De eerste heeft ongelijk. De tweede iets meer gelijk. Het waren inderdaad wel groepen/artiesten die me wel konden bekoren. Ikzelf gebruik echter liever de term Duyster-groepen.

Read more…

Gryphin Concerten, music AB, brussel, Concerten, music, pure beauty, Sparklehorse, verslag